Rekomendacje Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego dotyczące stosowania leków biologicznych w łuszczycy zwyczajnej i stawowej (łuszczycowym zapaleniu stawów) - Jacek Szepietowski; Zygmunt Adamski; Grażyna Chodorowska; Wiesław Gliński; Andrzej Kaszuba; Waldemar Placek; Lidia Rudnicka; Adam Reich (Termedia Publishing House, 2010)
Łuszczyca jest przewlekłą zapalną chorobą skóry dotyczącą około1-3% populacji rasy kaukaskiej. Wprowadzenie do leczenia tego schorzenialeków biologicznych, które cechują się dobrą skutecznościąi wysokim profilem bezpieczeństwa, spowodowało, że obecnie wieluchorych na łuszczycę może prowadzić normalny tryb życia. Z tegopowodu niezbędne jest, aby leki biologiczne były dostępne również dlapolskiej populacji pacjentów, zwłaszcza tych, u których inne metodyterapii okazały się nieskuteczne lub też nie mogą być stosowane. Obecnewytyczne opracowano w celu ułatwienia polskim dermatologomkwalifikowania pacjentów z łuszczycą do leczenia biologicznego i ichdalsze prowadzenie. Mamy nadzieję, że przedstawione wskazówkibędą cenną pomocą dla lekarzy, którzy dopiero rozpoczynają doświadczeniaz tą grupą leków.W polskich realiach ekonomicznych do leczenia biologicznego powinnibyć kwalifikowani pacjenci z łuszczycą zwyczajną o średnim lubdużym nasileniu, u których nie uzyskano poprawy po leczeniu z zastosowaniemprzynajmniej dwóch różnych metod tradycyjnej terapiiogólnej lub którzy mają przeciwwskazania do stosowania innychmetod terapii ogólnej. W przypadku łuszczycowego zapalenia stawówterapię lekami biologicznymi można rozważyć u pacjentów z jegoaktywną postacią, u których nie uzyskano wystarczającej poprawy pozastosowaniu przynajmniej dwóch przeciwreumatycznych leków modyfikujących przebieg choroby, podawanych w monoterapii lubpoliterapii. Autorzy nie rekomendują żadnego leku biologicznego jakopierwszego leku z wyboru. Decyzję tę lekarz podejmuje sam, w zależnościod indywidualnego przypadku i na podstawie bieżących danychpiśmiennictwa na temat ich skuteczności i bezpieczeństwa.