بررسی ارزش تشخیصی پلویمتری بالینی در شناسایی تنگی لگن زنان نخست زا - راحله عالی جهان; معصومه کردی; منیره پورجواد; سعید ابراهیم زاده (Mashhad University of Medical Sciences, 2011)
مقدمه: شکل و اندازه طبیعی لگن یک پیش نیاز مهم برای انجام زایمان طبیعی است. شیوه های پلویمتری پیشرفته گران بوده و به ویژه در کشورهای در حال توسعه به طور گسترده در دسترس نیستند. پلویمتری بالینی روشی ارزان برای ارزیابی ظرفیت لگنی مادر است و به طور گسترده استفاده می شود. این مطالعه با هدف تعیین ارزش تشخیصی پلویمتری بالینی در شناسایی تنگی لگن زنان نخست زا انجام شد. روش‌کار: در این مطالعه تحلیلی آینده نگر دو سوکور، 527 زن نخست زای مراجعه کننده به بیمارستان ام البنین (ع) مشهد از آذر ماه 1387 تا خرداد ماه 1388 وارد مطالعه شدند. معاینه لگن در بدو پذیرش این زنان انجام شد و اندازه دهانه ورودی لگن، لگن میانی و دهانه خروجی لگن از طریق مهبلی تعیین شد. اطلاعات مربوط به ظرفیت لگنی ثبت شد تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS (نسخه 5/11) انجام شد و به منظور مقایسه ظرفیت لگن در دو گروه از آزمون آماری کای دو و آزمون دقیق فیشر استفاده شد. یافته‌ها: ساکروم صاف (003/0=p)، خارهای ایسکیال کمتر از 10 سانتی متر ( 000/0=p) و دیواره های لگنی متقارب (000/0=p)، اندازه قوس پوبیس کمتر از دو انگشت (000/0=p) و فاصله برجستگی های ایسکیال کمتر از 9 سانتی متر (000/0=p) در گروه زایمان سخت بیشتر بود. بیشترین حساسیت مربوط به تلفیق اندازه های دهانه ورودی لگن و 3/33 درصد بود کمترین حساسیت مربوط به تلفیق اندازه های لگن میانی و 6/4 درصد بود. نتیجه‌گیری: پلویمتری بالینی روش مناسبی برای شناسایی تنگی لگن نیست و عدم کارآزمایی زایمان براساس نتایج حاصل از آن منطقی به نظر نمی رسد.