اثر غوطه‌وری در آب سرد متعاقب یک جلسه تمرین ووشو بر ویژگی های متابولیکی و آسیب سلولی بدن - نوید لطفی; مریم میرزایی تکمیل; امیر کریمی (University of Birjand, 2021)
زمینه و هدف: در سال‌های اخیر، روش‌های مختلف سرما درمانی به‌منظور کاهش آسیب‌ها و التهاب ناشی از تمرینات شدید، بازیافت سریع و کامل و همچنین، افزایش ظرفیت تمرین مورد استفاده قرار گرفته است. از این رو، هدف مطالعه حاضر بررسی اثرات غوطه‌وری در آب سرد (CWI) متعاقب یک جلسه تمرینی ووشو، بر شاخص‌های آنابولیکی/کاتابولیکی و آسیب سلولی بود. روش تحقیق: تعداد 16 ورزشکار نخبه ووشو استان کردستان (میانگین سن: 80/2±17/19 سال، وزن: 3/8±37/77 کیلوگرم، و چربی بدن: 7/3±25/10 درصد) به‌عنوان آزمودنی انتخاب شده و یک جلسه تمرین ووشو را به اجرا درآوردند. در طول دوره بازیافت، به مدت 20 دقیقه آزمودنی‌های گروه CWI پروتکل غوطه‌وری در آب سرد را انجام دادند؛ اما شرکت کنندگان در گروه کنترل در موقعیت مشابه استراحت غیرفعال داشتند. نمونه‌های خونی در زمان‌‌های قبل از فعالیت، بلافاصله و بعد از بازیافت جمع‌آوری شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌‌گیری‌‌های مکرر و آزمون بونفرونی در سطح معنی‌داری 05/0>p استفاده شد. یافته‌ها: تغییر معنی‌داری در سطح آنزیم‌های آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و آلانین آمینوترانسفراز (ALT) متعاقب یک جلسه تمرین مشاهده نشد (05/0<p). سطح هورمون رشد، تستوسترون و نسبت تستوسترون به کورتیزول، متعاقب تمرین در هر دو گروه به طور معنی دار افزایش یافت (05/0>p)؛ در حالی که متعاقب دوره بازیافت، سطح تستوسترون تنها در گروه CWI کاهش معنی‌‌داری پیدا کرد (05/0>p). علاوه بر این، سطح کورتیزول پس از دوره بازیافت به‌طور معنی‌داری کاهش یافت، اما بین تغییرات دو گروه اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد (05/0<p). نتیجه‌گیری: سطح هورمون‌های آنابولیکی (هورمون‌های رشد و تستوسترون) با انجام غوطه‌وری در آب سرد متعاقب یک جلسه تمرین شدید ووشو کاهش یافت و به نظر می‌رسد که استفاده از این روش بازیافت می‌تواند پاسخ های مثبت ناشی از تمرین را تخفیف دهد و یا اثرات بلندمدت منفی بر عملکرد ورزشکاران داشته باشد.