اثر خستگی در نقطه شکست ضربان قلب بر هم‌انقباضی عضلات مچ پا طی دویدن در افراد سالم و با پای پرونیت - احمد فصیحی; معرفت سیاهکوهیان; امیرعلی جعفرنژاد گرو; لطفعلی بلبلی; لیلا فصیحی (Shahid Beheshti University of Medical Sciences, 2021)
مقدمه و اهداف پای پرونیت، به عنوان یکی از ناهنجاری‌های رایج پا می‌تواند بیومکانیک دویدن و خطر آسیب دیدگی اندام ‌تحتانی را تحت تأثیر قرار دهد. خستگی پیامد یک فعالیت سنگین می‌تواند پارامترهای بیومکانیکی حرکت را تغییر دهد، تحت شرایط خستگی اختلافات بیومکانیکی افراد پای پرونیت و سالم آسانتر مشخص می‌شود؛ بنابراین هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی تاثیر خستگی در نقطه شکست ضربان قلب بر هم‌انقباضی عضلات مچ پا در افراد پای پرونیت و سالم طی دویدن بود. مواد و روش ها تعداد 14 نفر مرد جوان با پای پرونیت و 14 نفر با پای سالم در مطالعه حاضر شرکت کردند. فعالیت الکترومایوگرافی عضلات منتخب قبل و بعد از اجرای پروتکل ثبت گردید. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری های مکرر مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت (0/05>p) یافته ها یافته‌ها در گروه پای پرونیت در مقایسه با پای سالم نشان داد که در هم‌انقباضی عمومی طی فاز میانه‌استقرار، بهطور معنا‌داری کمتر (0/049=p ،0/81=d) و در هم‌انقباضی جهت‌دار طی فاز جدا‌ شدن پاشنه بهطور معنا‌داری بیشتر بود (0/038= p،0/85=d). سایر مؤلفه‌ها هیچ‌گونه اختلاف معنا‌داری را نشان ندادند. نتیجه گیری هم‌انقباضی عمومی افراد پای پرونیت در مقایسه با گروه سالم در فاز میانه استقرار کمتر بود. شاید ضعف عضلات اطراف مفصل به دلیل تغییر راستای استخوان‌های کف پا یکی از دلایل آن باشد. افزایش در هم‌انقباضی جهت‌دار در افراد پای پرونیت، نشان از افزایش فشار بر ساختارهای داخلی مچ پا می‌باشد. شاید دویدن‌های طولانی‌مدت ساختارهای داخلی پای این افراد را بیشتر در معرض خطر اضافه‌بار و آسیب قرار دهد؛ لذا پیشنهاد می‌شود برای این افراد برنامه‌های توانبخشی در نظر گرفته شود که هم‌انقباضی عمومی رو به ویژه در فاز میانه استقرار افزایش دهد.