مقایسه تأثیر دو روش تمرینی بر بهبود توانایی عملکرد بیماران مبتلا به مولتیپل‌اسکلروزیس - معصومه هاشمی; محمود شیخ; ناصر نقدی (Shahid Beheshti University of Medical Sciences, 2020)
مقدمه و اهداف امروزه توجه خاصی به اهمیت و ضرورت ورزش هوازی در گروه بیماران مبتلا به ام.اس (مولتیپل اسکلروزیس) شده است؛ از این رو، تحقیق حاضر به بررسی تاثیر دو روش تمرینی بر توانایی عملکرد (اندام تحتانی، توانایی هماهنگی دست و سر و توانایی عملکرد شناختی) بیماران مبتلا به ام.اس پرداخته است. مواد و روش ها در تحقیق حاضر 45 زن 20 تا 40 ساله مبتلا به ام.اس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه قرار گرفتند؛ دو گروه به مدت 12 هفته و هفته ای سه روز به تمرین تردمیل حمایتی و دوچرخه ثابت پرداختند و گروه کنترل زندگی معمول خود را گذراندند. تست توانایی عملکرد (تستهای زمان 25 گام برداشتن، قرار دادن 9 میخ در سوراخ، جمع کردن متوالی شنیداری) در پیش آزمون و پسآ زمون از افراد گرفته شد. به ‌منظور آزمون فرضیه‌های پژوهش از  ANCOVA و MANCOVA استفاده شد. یافته‌ها یافته های تحقیق حاضر نشان داد تفاوت آماری معنی‌داری بین میانگین تعدیل‌شده عملکرد توانایی گروه‌ تمرین با دوچرخه ثابت و گروه‌ تمرین با تردمیل حمایتی مشاهده نشد (0/05<p). جهت بررسی اثر روش‌های تمرینی تحلیل کوواریانس چندمتغیری  MANCOVA  روی نمرات پس‌آزمون مولفه‌های توانایی عملکرد با کنترل پیش‌آزمون‌های متغیرهای وابسته پژوهش انجام گرفت. میانگین تعدیل‌ شده مولفه های توانایی عملکرد اندام تحتانی، توانایی هماهنگی دست و سر و توانایی عملکرد شناختی گروه‌‌های تمرین با دوچرخه ثابت و تمرین با تردمیل حمایتی به صورتی معنی‌دار بالاتر از گروه‌ کنترل بود (0/05>p)، اما تفاوت آماری معنی‌داری بین میانگین تعدیل‌شده مولفههای گروه‌ تمرین با دوچرخه ثابت و گروه‌ تمرین با تردمیل حمایتی مشاهده نشد (0/05<p). نتیجه‌ گیری به نظر میرسد با توجه به نتایج حاصله، تمرین تردمیل حمایتی و یا دوچرخه ثابت هر دو در بهبود توانایی عملکرد اندام تحتانی، توانایی هماهنگی دست و سر و توانایی عملکرد شناختی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس موثر میباشد.