اثر استفاده یک ماهه از عینک بر سیستم تطابقی و دید دوچشمی بیماران آنیزومتروپ و آیزوامتروپ - فرشته عزیزی; هاله کنگری; نسترن علیزاده نیا; علیرضا اکبرزاده باغبان; محمد آقازاده امیری; محسن اخگری (Shahid Beheshti University of Medical Sciences, 2020)
مقدمه و اهداف امروزه آنومالی‌های دید دوچشمی در زندگی روزمره بیماران ایزوامتروپ و آنیزومتروپ مشکلاتی به همراه دارد؛ لذا بر آن شدیم بدانیم آیا استفاده از عینک به‌ عنوان اولین اصلاح‌کننده عیوب انکساری، بعد از یک ماه باعث تغییر در دید دوچشمی بیماران دارای عیوب انکساری قابل‌ توجه به ویژه آنیزومتروپها میشود یا خیر. مواد و روش ها در مطالعه مقطعی حاضر، 56 بیمار (28 آنیزومتروپ و 28 آیزواَمتروپ) در فاصله سنی 38-8 سال که برای معاینه به دفتر کار اپتومتری مراجعه کرده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران، انحراف چشمی آشکار و یا میکروتروپیا نداشتند و پیش از شرکت در مطالعه، برای اطمینان از عدم وجود مشکلات پاتولوژی، معاینه شدند. رفرکشن آبجکتیو و سابجکتیو آن‌ها نشان داد مقدار آمتروپی به حدی است که استفاده از عینک ضروری به نظر می‌رسد و یا اینکه در حین معاینه عینک پیشین آن‌ها نیاز به تعویض داشت. فیوژن حسی، دیدبعد، نقطه نزدیک و سهولت تطابق بیماران بلافاصله پس از استفاده از بهترین اصلاح و پس از یک ماه استفاده، معاینه شدند. نتایج بین دو گروه و سپس در هر گروه مقایسه شد. یافته ها یافته ها نشان داد در رابطه با پارامترهای اندازه گیری شده (در جدول 1) تفاوت آماری معناداری در هیچیک از دو معاینه بین دو گروه نبود (P>0.05). پس از یک ماه استفاده از عینک، دیدبعد و سهولت تطابق به شکل قابل‌ توجه، در دو گروه بهبود یافت (P<0.05)، ولی تفاوت معناداری در نقطه نزدیک تطابق یافت نشد (P>0.05). نتیجه گیری به نظر می‌رسد پس از استفاده از عینک اصلاحکننده،دیدبعد و سهولت تطابق بیماران هر دو گروه بهبود یافت. به طور کلی بعد از یک ماه استفاده از عینک، علاوه بر بهبود قابل توجه دید دوچشمی در هر دو گروه، برخی علائم از جمله تاری دید، خستگی چشمی و سردرد در بیماران، به‌خصوص آنیزومتروپها از بین رفت.