مقایسه‌ اثربخشی‌ روشهای‌ بالینی‌ و بهبود خود به‌ خودی‌ در درمان‌ لکنت‌ کودکان‌ با ناروانی‌ گفتار - احمد به‌پژوه; شکراله‌ کمالی‌ (Shahid Chamran University of Ahvaz, 2005)
هدف‌ پژوهش‌ حاضر مقایسه‌ اثربخشی‌ روشهای‌ بالینی‌ و بهبود خود به‌ خودی‌ برای‌ درمان‌ لکنت‌ زبان‌ و بررسی‌ علل‌ و عوامل‌ آشکار کننده‌ آن‌ نزد کودکان‌ واجد ناروانی‌ گفتار سنین‌ سه‌ تا هفت‌ سال‌ بوده‌ است‌. نمونه‌ مورد بررسی‌ بیست‌ و دو نفر از کودکان‌ دارای‌ ناروانی‌ گفتار بودند که‌ همراه‌ والدین‌ خود به‌ مرکز مشاوره‌ و خدمات‌ روان‌شناختی‌ توحید شهر تهران‌ مراجعه‌ کرده‌ بودند. نمونه‌ مورد مطالعه‌، در دو گروه‌ همتاسازی‌ شدند و بر مبنای‌ روش‌ بالینی‌ و روش‌ بهبود خود به‌ خودی‌ با یکدیگر مورد مقایسه‌ قرار گرفتند. ابزار پژوهشی‌، شامل‌ مصاحبه‌ با والدین‌ و ارزیابی‌ ناروانی‌ گفتار کودک‌ از طریق‌ ضبط‌ گفتار خود انگیخته‌ بود. در این‌ پژوهش‌ از آزمون‌ غیرپارامتری‌ U مان‌- ویتنی‌ برای‌ تحلیل‌ داده‌ها استفاده‌ شد. سرعت‌ گفتار بر حسب‌ تعداد کل‌ کلمات‌ بیان‌ شده‌ در سه‌ دقیقه‌ و میزان‌ ناروانی‌ گفتار بر اساس‌ ارزیابی‌ درمانگر و والدین‌ در پیش‌ آزمون‌ و پس‌ آزمون‌ در دو گروه‌ مقایسه‌ شدند. ضریب‌ توافق‌ (tکندال‌) به‌ دست‌ آمده‌ نشان‌ داد که‌ میزان‌ ناروانی‌ ارزیابی‌ شده‌ توسط‌ درمانگر و والدین‌ در پیش‌ آزمون‌ معنی‌دار بود. نتایج‌ حاصل‌ از مقایسه‌ دو روش‌، تفاوت‌ معنی‌داری‌ را نشان‌ داده‌ است‌، به‌ این‌ معنی‌ که‌ روش‌ بالینی‌ نسبت‌ به‌ روش‌ بهبود خود به‌ خودی‌ از اثربخشی‌ بیشتری‌ برخوردار بود.