Czy możliwy jest w szkole dialog? - Bogusław Śliwerski (Nicolaus Copernicus University in Toruń, 2010)
W jednym z numerów wydawanego przez Radę Edukacji Narodowej -   Zespół Oświaty Niezależnej "wielomiesięczniku" Edukacja i Dialog Julian   Radziewicz przypomniał podstawowe idee samorządności, które w okresie   PRL były łamane tak zwaną samorządnością1. Mieliśmy bowiem do czynienia   z sytuacją występowania "samorządności przeciw samorządności",   albo pseudosamorządności czy samorządności pozorującej samorządność.   Rozparcelowanie samorządności na poszczególne podmioty, czyli osobno   dla uczniów, osobno dla nauczycieli i rodziców, było wyrazem tego, "[...]   jakby ci uczniowie, nauczyciele, te szkoły istniały na osobnych wyspach,   obleganych przez obojętne i nic nikomu nie szkodzące wody. Rzadko wiąże   się te «pożądane symptomy» samorządności z prawem do autonomii w skali   szerszej, całego systemu oświatowego, a ten - w kontekście systemu społeczno-   politycznego". Istota zła w oświacie tkwiła - zdaniem J. Radziewicza   - głównie w tym.