Dlaczego wartości i zasady w edukacji? - Andrzej Gofron (Jan Dlugosz University, 2013)
Szkic ten jest nawiązaniem do sposobu myślenia o koherencji (interakcjonizmie) między poznawczym i moralnym (w konsekwencji też estetycznym) rozwojem podmiotu, prezentowanym przez Kohlberga i Mayer. Proponowany przez nich sposób widzenia zjawisk edukacyjnych stanowi przesłanki swoiście dzisiaj rozumianego "przedłużenia" epistemologicznego, które można określić mianem konstruktywizmu. Powyższe konstatacje wymagają pewnej rewizji myślenia w zakresie podnoszonych w pracy kategorii: rozwój podmiotu, czy też "konstruowanie", kształtowanie tożsamości podmiotu. Wymagają takiej konceptualizacji podmiotu jako takiego, który wyznaczony byłby przez prace Piageta, Wygotskiego, Brunera, czy też ﬁlozoﬁę pragmatyzmu Deweya, wraz z jego podstawową tezą dotyczącą natury wiedzy. Wiedzy, która jest "produkowana" nie tylko w jednej, zuniwersalizowanej praktyce. Powyższy punkt widzenia stanowi jedną z odmian konstruktywizmu, którą można określić mianem "słabszej postaci perspektywy konstruktywistycznej" w odróżnieniu od "mocnej postaci perspektywy konstruktywistycznej", w myśl której człowiek konstruuje nie tylko wiedzę o świecie, ale również sam świat, rozumiany jako rzeczywistość społeczno-kulturowa.