Filozofia dialogu i jej implikacje pedagogiczne - Jarosław Gara (Nicolaus Copernicus University in Toruń, 2010)
Sposób pojmowania podmiotowości ludzkiej uznać należy za centralne zagadnienie filozofii dialogu. Dialogika postrzega bowiem człowieka jako tego, który jest bytem samym w sobie, ale jednocześnie też jako tego, który jest bytem skierowanym ku innym. Ów "podwójny ruch" jest więc czymś specyficznym dla dialogicznej charakterystyki ludzkiej podmiotowości i wyraża się w zdolności przejścia od bycia dla siebie do bycia dla innych; od bycia samotnym "brzegiem" do bycia przeciwległym "brzegiem", na który przerzucony zostaje most, od egoizmu odłączenia do odpowiedzialności "za" i "wobec". W myśli Franza Rosenzweiga (1886-1929) uwidocznione zostaje to w przejściu od Sobości do miłującej duszy2, u Martina Bubera (1878-1965) od Samoistoty (Eigenwesen) do osoby3, a u Emanuela Levinasa (1906-1995) od ateizmu bycia (separacji) Toż-Samego do metafizycznego pragnienia bycia dobrym "dla".