تأثیرآموزش مبتنی بر راهبردهای خودتنظیمی بر فعالیت فیزیکی زنان مبتلا به دیابت نوع2 - نوشین پیمان; علی تقی پور; مهرالسادات مهدی‌زاده; حبیب الله اسماعیلی (Mashhad University of Medical Sciences, 2013)
مقدمه: یکی از مهم‌ترین عوامل ایجاد، حفظ و ارتقای سلامت، فعالیت فیزیکی منظم است که در زنان دیابتی به دلیل شیوع زیاد چاقی، میزان فعالیت فیزیکی کافی نمی‌باشد.هدف: تعیین تاثیر آموزش مبتنی بر راهبردهای خودتنظیمی بر فعالیت فیزیکی زنان مبتلا به دیابت نوع 2 روش: پژوهش حاضر کارآزمایی شاهددار تصادفی بود که 82 نفر از زنان دیابتی نوع 2 انتخاب و به صورت تصادفی به گروههای مداخله و کنترل تخصیص یافتند. ابزار گردآوری داده‌ها؛ پرسشنامه‌های سنجش آگاهی، هدف‌گذاری، برنامه‌ریزی و فعالیت فیزیکی بود. مداخله آموزشی در 7 جلسه 60 دقیقه‌ای با راهبردهای هدف‌گذاری و برنامه‌ریزی برای فعالیت فیزیکی و خودارزیابی رفتار اجرا شد. ارزشیابی برنامه آموزش در هنگام شروع و بلافاصله پس از مداخله و در مرحله پیگیری انجام گرفت و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS ویرایش 5/11 در سطح 05/0>P با آزمونهای تحلیل واریانس مشاهدات تکراری، تی مستقل و زوجی بررسی شدند.یافته‌ها: میانگین سن شرکت کنندگان مطالعه 26/6±07/49 سال بود. در گروه مداخله؛ در دوره‌های ارزشیابی مداخله، تفاوت معناداری در هدف‌گذاری (001/0>P)، برنامه‌ریزی (008/0>P)، آگاهی (001/0>P) و فعالیت فیزیکی (004/0>P) مشاهده شد. همچنین در قند خون ناشتا ( از 38/46±78/164 به 55/37±73/150، 019/0>P) و شاخص توده بدنی ( از 93/9±43/70 به 62/6±39/68، 001/0>P) کاهش معناداری در مرحله پیگیری در مقایسه با قبل از مداخله وجود داشت که در گروه کنترل مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: مداخله آموزشی با بکارگیری راهبردهای خودتنظیمی، باعث افزایش فعالیت فیزیکی، بهبود قندخون و شاخص توده بدنی در زنان دیابتی نوع 2 می‌شود.کلیدواژه‌ها: آموزش بهداشت، خودارزیابی، دیابت نوع 2، فعالیت فیزیکی