نگاهی بر عصب شناسی و مدیریت وزوز - زهرا حسینی دستگردی; یونس لطفی; بهاره خاورغزلانی (Shahid Beheshti University of Medical Sciences, 2018)
مقدمه و اهداف وزوز از شایعترین نشانههای بیماریهای گوش و اختلالات شنوایی میباشد که به طور مرسوم به عنوان یک اختلال در ساختار گوش در نظر گرفته شده است، اما اخیرا دیدگاه بیشتر به سمت منشاء مرکزی گرایش دارد. امروزه تلاش بر این است که بر مبنای علوم اعصاب وزوز، تدابیر مدیریتی مناسب اتخاذ شود. مطالعه حاضر توضیحات جامع و جدید پیرامون فرآیندهای عصبی، شیوههای مدیریتی و توانبخشی وزوز فراهم آورده است. مواد و روش ها مقاله حاضر، مروری میباشد بر آخرین مقالات و کتب که از سال 2005 تا 2016 میلادی در زمینه وزوز، عصبشناسی و رویکردهای درمانی مرتبط منتشر شدهاند که از بانکهای اطلاعاتی PubMed, Proquest, Google Scholar, Science Direct انتخاب گردیده است. یافته ها وزوز بیشتر بر اثر تغییرات ناهنجار دستگاه عصبی مرکزی پس از محرومیت شنوایی و هیجانات منفی ایجاد میشود. این اختلال در حال حاضر درمان قطعی ندارد، اما با استفاده از دارودرمانی، تعدیل عصبی (Neural Modulation) و توانبخشی که اساس آن مشاوره میباشد، میتوان شدت آن را تسکین داد. همچنین روشهای درمانی جدیدی در حال پیشرفت است که مستقیما فرآیندهای عصبی مرتبط با وزوز را هدف قرار میدهد.