تاثیر آتل گیری اندام فوقانی بر سرعت و آهنگ راه رفتن - راضیه یوسفیان ملا; حیدر صادقی; فرزام فرهمند; محمدعلی آذربایجانی (Shahid Beheshti University of Medical Sciences, 2020)
مقدمه و اهداف حرکات اندام فوقانی و دست ها میتوانند الگوهای حرکتی راه رفتن را تغییر داده و یا در آن مداخله ایجاد کنند، اما معمولا در تجزیهوتحلیلهای راه رفتن این بخش نادیده گرفته میشود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر آتلگیری اندام فوقانی بر سرعت و آهنگ راه رفتن میباشد. مواد و روش ها از 30 نفر آزمودنی سالم (میانگین±انحراف معیار سن: 34/5±56/29 سال، BMI: 25/3±06/24 کیلوگرم بر متر مربع) خواسته شد ابتدا به صورت عادی و با سرعت معمول خود و سپس در همان سرعت با قرارگیری دست غالب و سپس دست غیرغالب در آتل، در مقابل سیستم آنالیز حرکت Vicon راه بروند. سپس با استفاده از نرم افزار متلب، داده ها استخراج و جهت تجزیه وتحلیل از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد)، آزمون شاپیرو-ویک (بررسی نرمال بودن توزیع دادهها) و آزمون t همبسته برای مقایسه سرعت و آهنگ راه رفتن هر کدام از الگوها با وضعیت عادی استفاده گردید (05.0p≤). یافته ها نتایج آزمون t همبسته اختلاف معناداری را بین دو وضعیت نوسان طبیعی و قرارگیری دست غالب در آتل و نیز نوسان طبیعی و قرارگیری دست غیرغالب در آتل در میانگبن متغیر سرعت راه رفتن نشان داد، اما در زمینه آهنگ راه رفتن علیرغم کاهش میانگین، بین هیچکدام از وضعیت ها و الگوها در مقایسه با الگوی نوسان طبیعی تفاوت معناداری دیده نشد (05.0p≤). نتیجه گیری با توجه به نتایج پژوهش حاضر شاید بتوان عنوان کرد که بهتر است در موارد عدم ضروری در بیماران مختلف، جهت حفظ سرعت راه رفتن نرمال، از اسلینگ استفاده نشود، زیرا این افراد بهدلیل ایجاد افزایش سرعت در راه رفتن ممکن است دچار تغییر در الگوی راه رفتن، عدم تعادل و زمین خوردن شوند.