عملکرد بهتر سیستم حسی- پیکری در کنترل پوسچر ورزشکاران نابینا نسبت به غیرورزشکاران - فریبا محمدی; مهدی بیاتی; حامد عباسی; ناهید علافان (Shahid Beheshti University of Medical Sciences, 2019)
مقدمه و اهداف سیستم حسی-پیکری یکی از مهمترین منابع حسی درگیر در کنترل پوسچر میباشد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه عملکرد سیستم حسی-پیکری در کنترل پوسچر نابینایان ورزشکار و غیرورزشکاران نابینا و بینا بود. مواد و روش ها 30 مرد به طور هدفمند انتخاب شدند و در سه گروه ورزشکاران نابینای کلاس B1 گلبال (10 نفر)، افراد نابینای مطلق غیرورزشکار (10 نفر) و افراد بینای غیرورزشکار (10 نفر) قرار گرفتند. در شرایط آزمایشگاهی اطلاعات حس پیکری در کنترل پوسچر غالب گردید، سپس عملکرد سیستم کنترل پوسچر آزمودنیها بر اساس میزان جابهجایی مرکز ثقل در جهت داخلی-خارجی، قدامی-خلفی و به صورت کلی با استفاده از دستگاه تعادلسنج بایودکس ارزیابی شد. مقایسه متغیرها در بین گروهها با آزمون کروسکال والیس و یومن-ویتنی در سطح معناداری 05/0> Pو با نرمافزار SPSS نسخه 22 صورت گرفت. یافته ها نتایج آزمون کروسکال والیس نشان داد وقتی اطلاعات بینایی حذف و سر در وضعیت هایپراکستنشن است، میزان جابهجایی مرکز ثقل در جهت داخلی-خارجی (006/0=PML) و به صورت کلی (041/0=PTotal) بین سه گروه نابینای ورزشکار، نابینای غیرورزشکار و بینای غیرورزشکار تفاوت معناداری دارد. بر اساس نتایج آزمون یومنویتنی، میزان جابهجایی مرکز ثقل در جهت داخلی-خارجی و به صورت کلی در گروه نابینای ورزشکار به طور معناداری کمتر از دو گروه غیرورزشکار نابینا (011/0=PMLو 049/0=PTotal) و غیرورزشکار بینا (003/0=PMLو 025/0=PTotal) بود. نتیجه گیری در شرایطی که اطلاعات حس پیکری غالب است، کنترل پوسچر ورزشکاران گلبال بهتر از نابینایان غیرورزشکار و حتی افراد بینای غیرورزشکار بود، به نظر میرسد فعالیتهای ورزشی و یا ماهیت رشته ورزشی گلبال در تقویت حس پیکری و بهبود کنترل پوسچر نقش موثری دارد.