اثر فعالیت مقاومتی بر شاخص‌های آسیب اکسایشی در کشتی‌گیران سالمند تمرین کرده رقابتی - بهمن میرزایی; فرهاد رحمانی‌نیا; امیر رشیدلمیر; مهدی قهرمانی مقدم (Sport Sciences Research Institute, 2014)
هدفازمطالعه حاضربررسیتاثیر فعالیت مقاومتی بر پراکسیداسیون لیپید و آسیب DNA در کشتیگیران سالمند رقابتی بود. 8 کشتیگیر سالمند (سن 98/1 ± 75/59 سال، قد 08/7 ± 25/172 سانتیمتر، وزن                6/14 ± 76 کیلوگرم) و 7 سالمند غیر ورزشکار (سن 9/1 ± 42/61 سال، قد 09/4 ± 14/173 سانتیمتر، وزن       15/8 ± 71/79 کیلوگرم) بهصورتداوطلبانهدراینپژوهش شرکتکردند. آزمودنیها برنامه تمرین مقاومتی را که شامل پرس پا، پرس سینه، باز کردن زانو، کشیدن میله لت، خم کردن زانو، جلو بازو، ساق پا و پشت بازو بود را با 60 تا 70 درصد یک تکرار بیشینه (1RM) و 8 تا 12 تکرار انجام دادند. برای اندازهگیری شاخصهای پراکسیداسیونلیپید (8-iso PGF2α) و آسیب DNA (8-OHdG)، نمونههایخونیدرقبل،بعدو 24 ساعت پس ازفعالیتجمعآوریشدند و با استفاده از آزمون تجزیه و تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی مورد مقایسه قرار گرفتند. برای مقایسه بین گروههای ورزشکار و غیر ورزشکار از آزمون t مستقل استفاده شد. پس از فعالیت مقاومتی افزایش معناداریدرپراکسیداسیونلیپید (0.05>P) و آسیب DNA (0.05>P) در هر دو گروه مشاهده شد. در 24 ساعت پس از تمرین مقدار شاخصها کاهش معناداری نسبت به پیش از تمرین داشت و به سطوح اولیه بازگشت. سالمندان غیر ورزشکار بهطور معناداری پراکسیداسیونلیپید (0.05>P) و آسیب DNA (0.05>P) بیشتری پس از فعالیت مقاومتی داشتند. یافتههایحاصلازاینپژوهشنشاندادفعالیت منظم و طولانی مدت کشتی منجر به بروز آسیب اکسایشی کمتری میشود و کشتیگیران سالمند فعال پس از فعالیت مقاومتی آسیب اکسایشی کمتری را تجربه میکنند.